My Most Memorable Christmas...

Publicatiedatum: 20 dec 2008, 00:58 · gepost door: Huy · aantal views: 616

De feestdagen komen er weer aan. Dagen van vreugde, stress, lief, leed, gezelligheid, drukte, ruzie, eten, drinken, blijdschap, eenzaamheid, hoop, verdriet, fijne en minder fijne herinneringen, enzovoort.

De periode van de laatste 2 weken van december zijn de enige dagen van het jaar met zoveel tegenstellingen en, zonder al te dramatisch te doen, kan ik wel zeggen dat ik bijna al het bovenstaande heb meegemaakt.

Kerst 2001: mijn ergste Kerstmis ooit (tot nu toe dan, want je weet niet wat de toekomst zal brengen). Ik zat middenin een vrij prille liefde. En mijn prille liefde vroeg mij of ik de eerste kerstdag bij hem en zijn ouders wilde komen eten. Mijn ouders zouden die kerst in HK doorbrengen en ik besloot een week later, na nieuwjaar, pas bij hen aan te sluiten. Met mijn ouders had ik al jaren kerst, oudejaarsavond en nieuwjaarsdag doorgebracht, dus kon ik deze wel een keer overslaan, vond ik. Ik bedoel: wauw, zijn ouders en de rest van zijn familie voor het eerst ontmoeten. Ik moest en zou een goede indruk maken!

Zo had ik weken van tevoren de juiste outfit en bijhorende schoenen aangeschaft en de hele stad afgestruind voor kleine, maar attente cadeautjes voor iedereen. Kortom, de hele mikmak.
Op de avond suprème zag ik er gorgeous uit. De kennismaking met zijn ouders en de rest van zijn familie ging helemaal goed. De avond kon dus niet meer stuk.

De ouders van mijn prille liefde had als huisdieren 2 konijnen. Hele lieve, grote, harige, schattige beesten die vrij rondliepen in de woonkamer. Iedereen stond op om aan tafel te gaan, ik ook. En toen kwam dat ene moment. Ik trapte op één van die beesten en ging heel onflatteus en vooral keihard voorovervallend onderuit. Schade: een pijnlijke pols en een tand door mijn lip; ik bloedde als een rund. Mijn prille liefde bracht me naar het ziekenhuis en terwijl we bij de Spoedeisende Hulp stonden te wachten op hulp, zei mijn prille liefde: “Eh… schatje, ik ga terug naar huis, mijn ouders wachten en het eten wordt koud. Bel me maar als je naar huis kan, okay?” en weg was mijn prille liefde.

Bijna 4 uur later zat ik heel zielig helemaal alleen thuis; met een gehechte lip, een gekneusde pols, een nog erger gekneusd ego en een gekrenkt hart(je). Mijn prille liefde heb ik nooit meer gehoord of gezien…

Sylvia Lam

Dit artikel verscheen eerder in JONC NEWS editie 271

Reacties