Sui Chung Willem heeft een sabbatical leave genomen van vier maanden om te reizen door Australië, New Zeeland en China. Lees hier wat hij tijdens zijn reis heeft meegemaakt.
Skydive op mijn verjaardag:
In Australië ben ik veel mensen tegengekomen die een parachutesprong maakten in New Zeeland. Ik kan niet zeggen dat ik heel gek ben op grote hoogtes. Sterker nog, ik krijg er knikkende knieën van. Een skydive stond daarom zeker niet in de planning. Toch werd ik aan het denken gezet door alle enthousiaste verhalen van mensen die ik ontmoette. Ook mensen met hoogtevrees hadden de sprong fantastisch gevonden. Reizen betekent ook grenzen verleggen, waarom niet met een skydive? Ik begon te twijfelen. Ik nam een maand om aan het idee te wennen. Als ik me een seconde in de skydive in ging leven, kreeg ik er al hartkloppingen en klamme handen van. Vooral wanneer ik me het moment voorstelde waarop mijn benen buiten boord zouden gooien en ik uit het vliegtuig zou worden geduwd.
Uiteindelijk was ik op mijn verjaardag in Taupo. Het schijnt in Taupo de goedkoopste locatie te zijn om een “skydive” te doen. Ik zei tegen mezelf: “Ik ga het gewoon doen! I’m not going to chicken out!” Ik voegde de daad bij het woord en boekte direct de skydive. Het zou een bijzonder verjaardag worden. Twee uur later kwam een limousine voorrijden. Korte tijd daarna arriveerde ik bij de skydive company. Ik stapte uit de limo, wonderbaarlijk genoeg was ik niet zenuwachtig. De briefing viel me ook erg mee. Ik deed mijn overall aan, nog niets aan de hand. Ik werd naar het vliegtuig geleid, fluitje van een cent. Ik stapte in, de motoren van het kleine vliegtuigje begonnen te brommen en we stegen op. Ook toen voelde ik mijn hart niet overdreven snel kloppen. Op 15000 voet hoogte keek ik uit het raam en ik vroeg me af waarom ik niet nerveus was.
De spanning begon pas goed toen de vliegtuigdeur open ging. Er is één uitgang en die stond wagenwijd open. Ik gooide mijn benen buiten boord en keek voorzichtig naar beneden. Voordat ik me realiseerde hoe klein de aarde was op een hoogte van 15000 voet hoogte, trok mijn instructeur mijn hoofd naar achteren en duwde hij ons samen naar buiten. De eerste seconden was het net alsof ik in een achtbaan zat, maar dan 100 keer erger. Mijn hart ging tekeer. De adrenaline schoot door mijn lichaam. Ik schreeuwde de longen uit m’n lijf. Niet omdat ik het eng vond, maar omdat ik me besefte dat ik echt uit het vliegtuig gesprongen was! Die extra energie door mijn lichaam voelde hemels, bijna orgasmatisch.
Vallend richting de grond met een windvlaag in mijn gezicht van 300km per uur, zag ik de aarde steeds groter worden. En dan trok mijn instructeur aan het koord. Op het moment dat de parachute volledig was uitgevouwen, besefte ik me dat ik zojuist een vrije val van een minuut had gemaakt. Het was voorbij voor ik het wist. Hangend in de parachute genoot ik van het uitzicht: de wolken, Lake Taupo onder mijn voeten en de bergen in de verte. In één woord: prachtig!
De persoonlijke overwinning was zoet. Mierzoet!
Volgende editie: Vakantievrienden en -liefdes
Sui Chung Willem Sham
Dit artikel verscheen eerder in JONC NEWS editie 264 (17-07-2008)
Er zijn nog geen reacties, plaats als eerste een reactie!
Je moet ingelogd zijn om een reactie kunnen te plaatsen...