Sui Chung Willem heeft een sabbatical leave genomen van vier maanden om te reizen door Australië, New Zealand en China. Lees hier wat hij tijdens zijn reis heeft meegemaakt.
Mensen ontmoeten is een onderdeel van het reizen. Voor mij maakt dat vijftig procent van de reis. In een backpackers’ wereld is het vrij gemakkelijk om in contact te komen met medeavonturiers. Vaak begint het gesprek met:”Waar kom je vandaan?” en “Wat zijn je reisplannen?” Het klinkt sociaal. Echter, vijfennegentig procent van de gevallen blijft het oppervlakkig.
In Town of 1770 kwam ik een interessante dame tegen, waarbij het ijs direct werd gebroken doordat ze vertelde over haar reisdilemma. Ze wilde eigenlijk naar huis: ze was reismoe, wilde weer in haar eigen bed slapen en “normale” dingen ondernemen met haar beste vriendinnen. Ik vertelde haar dat het een voorrecht is om te kunnen reizen en dat ze haar opties dus nog eens goed moest overwegen. Vanaf de lunch tot aan het diner zaten we aan tafel in de tuin bij het hostel. We hadden gelachen en hadden lol met elkaar. Helaas moest ik die avond de bus nemen. Later in de reis kwam ik haar weer tegen in Sydney. De magie was niet meer zoals bij de eerste ontmoeting.
Tijdens een driedaagse tocht op een zeilboot leerde ik 3 Britse jongens kennen. Het klikte goed, heel goed zelfs. Je kent het wel, dezelfde interesses in cultuur, muziek en dezelfde humor. Het klikte zo goed dat we besloten om nog eens af te spreken. Uiteindelijk hadden we drie keer in Australië en drie keer in New Zealand afgesproken. Bij afscheid wisselden we contactgegevens uit, zodat we ooit nog eens kunnen afspreken in Engeland of in Nederland.
In Cairns kwam ik een mooie vrouw tegen die ik al eerder had ontmoet. Omdat ze een bekende was, spraken we elkaar aan. Ze reisde reeds een jaar over de hele wereld. Al was ze er bescheiden over, vond ik haar verhalen erg interessant. We verbleven uiteindelijk 4 dagen in Cairns. De ontmoeting was vooral bijzonder omdat toen de kerstperiode was. We vierden de kerstavond, de eerste kerstdag en de tweede kerstdag samen. We vermaakten ons prima met elkaars aanwezigheid. Onuitgesproken, leek het ons beter om niet te ver te gaan, niet met onze gevoelens. Echter, er was duidelijk een connectie tussen ons ontstaan.
Jammer dat het slechts een paar dagen duurde. Het was puur uit zelfbescherming om niet honderd procent te geven in zo’n situatie. We waren beide aan het reizen. We zouden na een paar dagen weer honderden of misschien duizenden kilometers van elkaar verwijderd zijn. Waren we “op de juiste tijd op de juiste plaats” of was het de aantrekkingskrachten tussen twee personen? Zou het komen door de tijd van het jaar? Ik moet toegeven dat ik tijdens oudejaarsdag aan haar heb gedacht. Hoe zou het met haar zijn en zou ze ook een moment aan me hebben gedacht?
Vrienden voor het leven of de liefde van je leven? Het contact zal verwateren. Maar vakantieadresjes zijn altijd handig.
Volgende editie: Backpackers' food
Sui Chung Willem Sham
Dit artikel verscheen eerder in JONC NEWS editie 265 (07-08-2008)
Er zijn nog geen reacties, plaats als eerste een reactie!
Je moet ingelogd zijn om een reactie kunnen te plaatsen...