Het is ogenschijnlijk niet mogelijk om in het Boeddhisme liefde en romantiek terug te vinden. Ik kon geen woord op papier zetten. Er kon geen directe link gemaakt worden tussen Boeddhisme en liefde. Na lang filosoferen, kwam ik tot de conclusie dat het Boeddhisme helemaal niet kon bestaan zonder liefde en romantiek. De Boeddha was niets anders dan wij, namelijk, als mens geboren. Weliswaar geboren als een prins, met al het beste om zich heen. Er is dus een goede mogelijkheid dat zijn ouders verliefd waren en in het romantische paleis samen cliché momenten hebben meegemaakt.
De Boeddha zelf was natuurlijk ook verliefd geweest. Hij trouwde met een prachtige prinses en werd vader van een zoon. Over de liefde voor zijn gezin en familie valt zeker te twisten. Hij verliet het paleis en ging op zoek naar de verlossing van het leed op de wereld. Kan deze handeling gezien worden als onvoorwaardelijke liefde? In het Boeddhisme wordt er gesproken over ‘mededogen’. Zonder enige voorwaarden, het willen wegnemen van het leed van de levende wezens.
Nu zal je denken, die prins Siddartha moest vast een koude kerel geweest zijn. Hij verliet het paleis en trok de wijde wereld in op zoek naar iets onnoembaars. Prins Siddartha was eerst verliefd op z’n vrouw, maar door de ouderdom, ziekte en sterfte in zijn land ontstond er een wond in zijn hart. Deze wond kon hij niet helen. Hij wist dat zijn pasgeboren zoon ook oud en ziek zal worden. Uiteindelijk kon hij z’n zoon niet redden van het leed op de wereld. Hij kon niet stil staan en zwijgen over het leed in de mensheid. Wellicht overstijgt dit de liefde die wij als mens normaal kennen. Zijn gezin en familie hadden genoeg middelen en hadden zeker een hemels bestaan. Hierdoor kon hij ook met een gerust hart op zoek gaan naar dat onnoembare.
Handjes vasthouden en elkaar in de ogen kijken met de maan schijnend over ons heen. Deze scene is een cliché. Toch zijn wij er onbewust mee bezig dit te zien als een soort waardevol moment in een liefdesrelatie. Voor sommige mensen zijn deze momenten artefacten. Ze betekenen zoveel voor een persoon, dat zij dit zien als het fundament voor de relatie. Ze hechten aan dit soort momenten en worden onbewust aan verslaafd. Helaas zijn ze maar tijdelijke momenten en leert het Boeddhisme ons dat ze komen en gaan in een relatie. Ik ben van mening wanneer wij volledig in het hier en nu leven, dat wij zeker deze waardevolle momenten met een oneindige openheid beter ervaren.
Guan Her Ng
Dit artikel verscheen in JONC NEWS editie 290 (04-02-2010)
Er zijn nog geen reacties, plaats als eerste een reactie!
Je moet ingelogd zijn om een reactie kunnen te plaatsen...