Chinezen en hun schoonheidsidealen

Publicatiedatum: 25 feb 2010, 21:36 · gepost door: Huy · aantal views: 2838

Schoonheid is een van de belangrijkste thema’s in de esthetica. Al eeuwenlang wordt er gediscussieerd over wat wel of niet mooi is en de meningen lopen vaak sterk uiteen. Zo wordt in verschillende streken in Azië en Afrika tot de dag van vandaag ringen gedragen rond de hals om de nek langer te maken. Deze gewoonte heeft een culturele oorsprong en wordt als een schoonheidsideaal gezien. In Borneo en Tibet vindt men het erg mooi om oorlellen tot schouderlengte te laten uitrekken. Mensen met lange oorlellen worden in deze landen beschouwd als wijze mensen.

Ook in Westerse landen zijn veel schoonheidsidealen te vinden. In onze samenleving wordt schoonheid vooral beschouwd als fysieke aantrekkelijkheid. Bij een eerste ontmoeting valt een mens meestal op door haar/zijn fysieke kenmerken; een voluptueus lichaam, de schoonheidsvlek en volle lippen, om maar een paar van de ‘zeven schoonheden’ te noemen. Er ontstaat een aantrekkingskracht. Die aantrekkingskracht kan vervolgens gecompenseerd worden door intellectuele of innerlijke vermogens. En zo wordt het snel een filosofische discussie. Is schoonheid iets dat bepaald wordt door uiterlijke of innerlijke kenmerken? Of is het een verschijningsvorm van beiden?

Chinezen hebben weer een apart lijstje schoonheidsidealen waar je aan moet voldoen wil je gezien worden als ‘puur’ en ‘mooi’. Zo zei mijn oma altijd dat ik een kleine neus had. “Hij is te klein, te smal” riep ze dan. Ik keek dan altijd vanuit mijn oogpunt neer op mijn neustop om in te schatten hoe klein hij dan was. Zo nu en dan stond ik dan voor de spiegel en probeerde mijn neus ‘omhoog’ te bewegen. Natuurlijk kan dat niet, maar dat wist ik toen niet. Daar sta je dan, als een gek te ‘neusvleugelen’. Dat kan dan wel, maar daarvan gaat je neus alleen maar omlaag.

Ik was ook altijd ‘te donker’ volgens mijn familie. Chinezen houden namelijk van wit. Een witte egale huid. In Aziatische warenhuizen vind je talloze ‘skin whitening’ producten en ik kreeg er ooit een in mijn gezicht geduwd. Of ik niet witter wilde zijn. Gek, dacht ik. Ik vond mezelf nooit echt donker. Maar een donkere huid wordt daar geassocieerd met armoede. Alleen mensen uit kleine dorpen hebben een donkere tint omdat zij de hele dag op het platteland hebben moeten staan werken. Wit wordt dus gezien als ‘rijk’ en zo kan een schoonheidsideaal ook je sociale status bepalen. Westerse mensen willen juist wel een donkere teint. Dát wordt hier juist gezien als een ‘luxe’ en wordt snel geassocieerd met allerlei zomerse reisjes naar zonnige oorden! Tegenwoordig behoort het hebben van “Westerse ogen” ook tot deze idealen. “Grotere opvallende ogen zoals in Westerse films.” Chirurgische ingrepen voor
dubbele oogleden zijn dan ook immens populair tegenwoordig.

Als een (soms wel erg) verwesterde Chinees moet ik zeggen dat ik helemaal niets heb met deze schoonheidsidealen. Ik hoef geen bleekmiddelen voor mijn gezicht en ben ook dik tevreden met mijn zeer bescheiden neusje. Ook een dubbel ooglid is voor mij geen levensbehoefte. Nee, geef mij dat geld maar voor iets anders. Plastische chirurgie mag in China tegenwoordig wel ‘booming business’ zijn, maar ik hoef er niets van. Mag ik alsjeblieft ff lekker mezelf zijn?


Igrien Liu

Dit artikel verscheen in JONC NEWS editie 291 (25-02-2010)

Reacties