Te Oud Voor Asian Parties
Publicatiedatum: 24 jul 2010, 20:17 · gepost door: Huy · aantal views: 3024
Als 15-jarig bakvisje snakte ik naar uitgaan, zoals al mijn Hollandse klasgenoten dat stoer deden. Geen idee wat ‘uitgaan’ nou precies was, maar het moest wel heel leuk zijn. “Leuk” was het toverwoord. Als ik mijn klasgenootjes giechelend hoorde kwebbelen over “die leuke disco (toen heette dat zo)”, “die leuke jongens”, elkaar complimentjes gaven dat zij “echt leuke kleding” aanhadden en hoe “leuk“ het wel niet was, omdat ze zo hard hadden gelachen om een klasgenootje dat zo dronken was dat ze moest overgeven.Ik wilde ook uitgaan in leuke kleren en leuke jongens vragen om hun telefoonnummer en leuk lachen om dronken dorpsgenootjes die je vaag van school kende. Vlak voor mijn 16e verjaardag mocht ik van mijn moeder (mijn vader was nog steeds faliekant tegen) uit met een paar vriendinnen van school. Ik moest wel om 22.30 uur thuis zijn. Dat ik tot huilens toe ze moest uitleggen dat “het” pas zou beginnen rond 23.00 uur (dat vertelden de anderen) ging er bij hun niet in. Onverbiddelijk waren mijn ouders. Half elf en geen minuut later. Anders zou ik nooooit meer uit mogen gaan.
Braaf heb ik mij daar de eerste paar keren aan gehouden. En ook braaf stond ik in mijn leuke kleren giebelend met vriendinnetjes de score van binnengehaalde telefoonnummers bij te houden. Drinken vond ik toch minder leuk dan ik had gedacht. Cola smaakte toch lekkerder dan een bittere “bessen”, het drankje dat alle meiden bestelden of kregen in ruil voor een zoen) en er vervolgens heel langzaam van nipten. Ik bleef meestal aan de bar hangen, want dansen bleek ik niet te kunnen. Echt niet. Dus stond ik daar met een paar mede-ook-niet-kunnen-dansers een beetje heen en weer te wiegen.
Mijn ouders vonden dat ik meer met Asians moest omgaan i.p.v. al die Hollandse meiden en oh gruwel, jongens. Dat wij de enige Aziaten waren binnen een straal van 30 km, ontging ze volkomen. Maar toen kwam er een Chinese familie in de buurt wonen. En zo ontmoette ik Annie. Ook 16 en heel wereldwijs, want ze kwamen uit De Grote Stad Rotterdam. Annie’s ouders vonden De Grote Stad een beetje te wereldwijs worden voor hun dochter en verhuisden daarom naar the middle of nowhere. Annie ging naar Asian Parties. Ik had er nog nooit van gehoord. Uitgaansavonden waar alleen Chinezen/Aziaten komen?! En dan ook nog eens van mijn leeftijd?! Bestaat dat?! Ja, dus.
Op de één of andere manier hadden mijn ouders veel minder moeite met het idee van uitgaan naar een Asian Party. Ik mocht zonder al te veel zeuren gaan met Annie, die een vriendje had met auto en blijkbaar een heel nette indruk maakte. Zo kwam ik voor het eerst in aanraking met Asian Parties. Bunnik was (is?) the place to be. Annie kende veel van die lui en zo hobbelde ik als een mak paard achter haar aan de Asian Party Wereld in. We kwamen altijd binnen en voor drank hoefde ik ook maar weinig uit te geven.
Vervolgens heb ik jaren om de paar weken op Asian Parties rondgehangen. Leerde snel veel mensen kennen en vergat er in dezelfde tempo ook veel. De sfeer was ongedwongen , veel hangplekken (belangrijk voor niet-dansers als ik), niemand vond het raar als ik cola bestelde en een heleboel gele hoofden. Kortom, ik vond uitgaan voor het eerst echt leuk. In de volgende levensfase kwam afronding van opleiding en begin van carrière. Asian Parties kwamen op de achtergrond. Een flinke tijd verder kwamen Annie en ik weer in contact met elkaar. Na een flesje wijn of 2 (dat lust ik dan weer wel) kwamen we weer op het idee naar een Asian Party te gaan, just like the old days. Zo gezegd, zo gedaan. Na een paar uur flink tutten, gladstrijken en kleuren, togen wij richting Bunnik. Bij de deur stonden de portiers al te kijken van: “weet je het zeker?”. Vol goede moed begaven wij ons naar binnen om 10 minuten later weer naar buiten te komen. Cultureshock zou ik het niet noemen. Generationshock is een beter woord. Opeens viel mij op dat je de gemiddelde Asian Party bezoekster kunt kwalificeren als 15 jaar, bloot gekleed, krioelend op de dansvloer, schurend tegen andere lijven en daarbij gade geslagen worden door kwijlende dertigers met foute kettingen en glimmende horloges. Annie en ik zijn geen 15, ook niet bloot gekleed. Krioelen en schuren tegen andere lijven op de dansvloer doen we ook niet.
Annie en ik zijn toen tot de ontluisterende conclusie gekomen: We Zijn Te Oud Geworden Voor Asian Parties. Beslist en definitief.
Sylvia Lam
Dit artikel verscheen eerder in JONC NEWS editie 295
