Excuses voor de verlate plaatsing. Hier het hele interview van Ai Ming Oei, waar een stukje over in staat in JONC News in Asian News editie 311.
Kan je een korte beschrijving van je leven geven?
Mijn naam is Ai Ming Oei, ik ben in 1985 in Dordrecht geboren, maar heb een tijd in Capelle aan de IJsel gewoond en daarna in Rotterdam. Ik deed aan ballet, piano, zang en ik zong in een kinderkoor. Ik ben op mijn vijftiende van het gymnasium gegaan om naar Amerika te gaan. Daar heb ik veel gedaan aan muziek en acteren. Toen ik terug kwam ben ik aan een tweetalig VWO in Rotterdam begonnen, waar ik weer in de vierde moest beginnen. Ik heb zanglessen genomen en heb toen auditie gedaan voor het conservatorium in Rotterdam. Dit heb ik in 2009 afgemaakt.
Wanneer ontdekte je dat zingen je ding is?
Toen ik vijftien was, hadden ze in Amerika een jazzkoor. Ik was lid van een rockband, waarmee we aan wedstrijden meededen, die we allemaal wonnen. Ik moest mijn VWO echter afmaken. Tegelijkertijd met school heb ik ervaringen opgedaan, maar mijn muziekleven begon pas echt toen ik aan het conservatorium begon.
Wie is jouw inspiratiebron?
Kate Bush, zij is zangeres en songschrijver. Ze is heel creatief, een beetje weird, maar heel integer, haar werk is echt kunstwerk. Zo wil ik muziek graag zien.
Maar er zijn meerdere zangeressen die echt een inspiratiebron zijn.
Hoe ben je gekomen waar je nu bent?
Ik ben muzikaal, creatief en ik heb talent. Maar dat is niet het belangrijkste. Het is belangrijk of je ambitieus genoeg bent. Je moet er namelijk hard voor werken, je moet de mogelijkheden die je krijgt aangrijpen. Visie is hierbij heel belangrijk. Zie je je muziek als een entertainment iets, of is muziek echt een kunstwerk maken?
Hoe zou je jouw muziek omschrijven?
Ik ben in principe begonnen als singer-songwriter. Maar dat is tegenwoordig heel erg een genre geworden. Dat ga ik heel erg voorbij, ik maak samen met mijn band een hele productie. We maken er electro-pop van, alternatieve popmuziek. Integriteit is belangrijk. Als artiest zie ik mezelf als een medium tussen het gevoel en het verhaal. We hadden laatst een prijs gewonnen, bij het optreden was het doel dat we iedereen meenamen in de zes minuten die we hadden, en dat lukte ook. Dat vind ik heel mooi aan een optreden.
Hoe is jouw passie voor je genre ontstaan?
Ik begon met gewoon liedjes opschrijven, maar op een gegeven moment wil je daar dan ook mee optreden. Ik organiseerde eigen concertjes. Maar toen kwam de band, en op een gegeven moment ging ik daarmee optreden.
Hoe is de band ontstaan?
Mijn bandleden zaten allemaal op het conservatorium. Ze zaten wel allemaal in andere jaren. Zo kennen we elkaar.
Houd je ook van andere muziekstijlen?
Ik houd eigenlijk niet van veel genres. Ik luister nooit naar jazz, naar R&B, maar sommige soul dan weer wel. Ik ben echt van het alternatief. Zo is mijn gitarist heel erg in de post-rock, en dat brengt hij mee in onze muziek. Alle bandleden nemen hun eigen muzieksmaak met zich mee, zo ontstaat er een voor ons eigen sound.
Hoe ben je er op gekomen om met behulp van loops alleen op te treden?
Ik wist dat het bestond, en toen heb ik zo’n kastje gekocht. Ik deed een project dat ik elke week drie loops maakte, en daarmee ging ik optreden.
Bedenk je die nummers die je alleen opvoert zelf?
Als ik alleen optreed, bedenk ik dat zelf. Ik heb het wel ooit geschreven, maar hoe ik het speelde heb ik afgeleid van wat ik met de band doe. Ik ben degene die het bedenkt, twee van de jongens hebben de plaat georganiseerd. Ik ben degene die de liedjes ontwerpt, het geraamte. Maar twee van mijn bandleden zijn wel heel belangrijk voor de sound.
Waar staat de naam van de band voor?
Heb ik gewoon ooit een keer bedacht. Het was van een liedje. Het is ook een beetje de tegenstrijdigheid. Bij een ‘heroe’ zie je een knappe man, maar eigenlijk is het tegenstrijdig want het is een figuur in een raar pak.
Hoe vaak repeteer je?
Het hangt er heel erg vanaf. Net voor cd opnames gaan we drie keer per week de oefenruimte in. Achteraf nemen we veel demo’s op. Gemiddeld spreken we twee of drie keer met elkaar af. Nu met de albumopnames zien we elkaar vaak.
Had je verwacht zo snel zo succesvol te zijn?
Er gebeuren leuke dingen, waar ik heel blij mee ben. Maar ik heb niet het gevoel dat het heel snel is gegaan. De laatste anderhalf jaar zijn er leuke dingen gebeurd. Ik ben iemand die nooit tevreden is, iemand die steeds verder kijkt. De prijs die ik heb gewonnen bood perspectief, want daar kan ik wat mee doen. Dus daar voel ik nog steeds wat van. Zo’n tour was helemaal te gek, maar daarna is hij voorbij. Mensen zeggen altijd dat ik misschien niet helemaal gezond ben, maar ik geniet er wel echt van. Als ik vier jaar geleden bedacht had wat ik nu doe, dan had ik het gevoel gehad dat dit leuk is. Maar nu is het gevaar dat het voorbij gaat. Als ik een dag niets doe voel ik me schuldig. Een soort onrust. Natuurlijk bouw ik wel cv op, mijn biografie wordt steeds leuker. Als straks tweede album is, dan denk ik wel dat ik er echt ben. Wij draaien mee in de muziekscene. Het is niet makkelijk om een album van begin tot eind te maken. Je begint bij het eerste stukje tekst dat je schrijft en het is pas klaar als je het vast hebt.
Wat zou je graag nog willen bereiken met je band?
Zo veel. Behalve de cd en tour wil ik graag nog een videoclip en fotoshoot. Vroeger was mijn doel dat ik in Rotown mijn cd zou releasen, dat doel is bereikt. Ik ga in Paradiso spelen, dus dat doel wordt ook bereikt.
Ik heb wel het doel zoveel albums te kunnen maken als ik maar wil, zonder financiële problemen, en een eigen publiek te hebben waar ik voor kan spelen. Ik hoef geen rijk persoon te zijn. Ik wil wel een keer op lowlands spelen, op noorderslag. Ik zou heel graag in china een platform willen hebben, dat ik twee keer per jaar daar kan zijn. Ik weet ook wel dat ze daar geen cd verkopen, maar het is een stukje bestaansrecht en ervaring. Ik zou dat ook in andere landen willen hebben.
Hoe is het om als half Chinees op te groeien?
Ik denk leuk. Iedereen die een beetje vrede heeft met waar die vandaan komt, zal dat wel zeggen. Mijn oma was heel surinaams, mijn andere oma hartstikke chinees. Verder ben ik gewoon Nederlands. Het eten, de cultuur van de familie, vind ik heel mooi. Ik weet niet of het doorwerkt in wat ik nu doe. Misschien heeft het invloed gehad op mijn ambitie, mijn moeder was heel pushy. Maar ze had wel gelijk. Mijn moeder komt van de Antillen. Mijn vader is van hard werken, hij komt van een gezin van vier kinderen. Hij komt uit Indonesië, hij was veertien toen hij in Nederland kwam. Zijn ouders waren druk bezig met een baan zoeken. Chinezen hebben altijd de behoefte en druk hard te werken.
Voel je je meer Chinees of Nederlander?
Ik voel me toch het meest Nederlands. Maar ik voel me niet als de typische Nederlander.
Heb je er over nagedacht een Nederlandse artiestennaam te nemen?
Ik heb een Europese naam, Angelica. Maar zo ben ik nooit genoemd, mijn roepnaam is Ai Ming, mijn zusje heet Ai Lian, mijn broer heet Hong Yang. Het roept natuurlijk wel altijd vragen op.
Kijken je ouders op verschillende manier naar je vanwege hun etnische achtergrond?
Mijn vader houdt heel erg van jazzmuziek, en ze hebben altijd geweten dat ik er iets creatiefs mee ging doen. In het begin had hij wel zijn vraagtekens over of ik hier mijn brood mee kan verdienen, , maar nu is hij heel trots. Je ziet snel dat het wel kan. Ik ben zangles gaan geven, daar kan je geld mee verdienen.
Voel je je verbonden met China?
Het is wel, als ik daar dan ben, en voor het publiek sta, dat ik het heel bijzonder vind dat ik terug naar mijn roots ben gegaan. Ze gingen keihard juichen toen ik zei dat ik half chinees ben. Ik heb chinees gegeten, ik ben daar op vakantie geweest. Ik ben vegetariër, in Nederland is dat lastiger dan in China. In China is het eten algemeen goedkoop, maar alcohol is net zo duur als hier. Chinezen gaan niet uit en drinken, maar gaan gewoon eten.
Ga je om met Chinezen?
Mijn zusje is dus ook half Chinees, die had al heel lang een Chinees vriendje. Zij zat heel vaak in zijn familie, en dan krijg je van haar ook wat mee. Mijn Chinese vriendinnetje is wel het chineest waar ik in terecht ben gekomen. Maar dat chinees vriendinnetje heeft weer allemaal nichtjes.
Als ik met de familie ben tellen we altijd wel hoeveel Chinezen er zijn, dus ik ben er wel mee bezig. Maar dat is meer op een “haha wij zijn ook chinees” manier, dan zijn we proud to be different. Maar we zijn wel van die verhollandse Chinezen.
Je nieuwe album heet karma, zitten daar invloeden van je Chinese identiteit in?
Het is niet dat ik me daar onwijs in verdiept heb. “Karma” is iets waar men mee smijt, maar ik weet helemaal niet of ik in karma geloof. Mijn vraag is soms bij gebeurtenissen of ik een slecht karma heb, of is het gewoon een pad dat ik afleg. Sommige mensen leven heel erg naar ratio, maar ik ben heel erg emotioneel. Soms vergeet ik zelfs rationeel te zijn.
Wat is het verschil tussen in China optreden en hier in Nederland?
Ten eerste stonden we daar voor 7.000 mensen, en hier ten hoogste voor 250 mensen. Nederland is een lastiger publiek, ze geven je niet direct de kans, je moet ze echt overtuigen. In China, en ook in Duitsland, zijn ze heel open en zijn ze heel benieuwd. Ze ontvangen het gewoon. Ik had heel erg het gevoel dat ze snakten naar nieuwe impulsen. Dat ze misschien wel nieuwe dingen gaan ontdekken. Ze zijn heel erg enthousiast. Daarna gingen we naar de backstage, waar dan honderden staan die je handtekening willen.
Kijken Aziaten anders tegen je muziek aan dan Europeanen?
Daar ben ik niet zo goed achter. Over het algemeen kunnen ze de tekst niet verstaan. Er waren heel veel mensen die handtekeningen wilden, maar die dat niet konden zeggen. Chinezen lijken heel erg klaar te zijn voor iets nieuws, zoals popmuziek en ook iets alternatiefs. Toen ik de Chinese radio luisterde, ging dat allemaal over oude mythes en was dat heel rustig. Dus ik snap wel dat ze naar iets nieuws snakken. Ze hadden er ook heel veel metal muziek, maar daar houd ik dan weer niet van.
